volendam

Posted on January 1, 2013
Filed Under Uncategorized | Leave a Comment

Vannacht samen met Ellen van jaar gewisseld in Volendam. Net als nieuwjaarsdag 2012 regende het als een bezetene. Vlak voor twaalf verlieten we mijn favoriete cafe Lennon’s (open eight days a week). Binnen hadden we ons opgelaten gevoeld, twee indringers op een besloten feest. Maar buiten op de dijk, met wind van zee en de paraplu binnenstebuiten, voelde ik me thuis in Volendam.

In het jaar tussen deze twee hoosbuien heb ik  de gemeenschap gevolgd. Beter gezegd: van de ene verbazing in de andere gerold. Over de kerk, de vis, de drank, de drugs, de dijk, de sport, de kunst, de genetica, muziek, de politiek, maar vooral: over de Volendammer. Als individu vaak aardig en zelfkritisch, als volk…

Maar laat ik niet vooruitlopen op het boek: Enclave Volendam, eind augustus 2013 in de boekhandel.

buurman

Posted on October 30, 2012
Filed Under Uncategorized | 1 Comment

Vannacht lag ik wakker en dacht aan mijn buurman. Ondanks de 16 jaar die we naast elkaar wonen, ken ik hem nauwelijks. We groeten elkaar in het trappenhuis of op straat. Soms wisselen we niet meer dan een knikje, en schiet hij schielijk zijn huis binnen. Niet echt een mensenmens, mijn buurman. Heel anders dan zijn vrouw. Iet was achter in de zeventig, hij midden tachtig. Zij was actief in de kerk, de wijk, de bieb, hij deed de boodschappen.

Met Iet maakte ik nog wel eens een praatje. Over het weer natuurlijk, over hun huisje op een van de eilanden, over hondenstront. De laatste tijd ging het vooral over haar gezondheid. Een zware hartaanval had haar naar het randje van de dood geduwd, maar ze was weer bijna de oude, verzekerde ze me steeds. Ik knikte dan, maar toen ik gisteren een ambulance voor de deur aantrof, begreep ik dat hij voor haar kwam. En toen de ambulance zonder patient wegreed, wist ik dat ze nooit meer de oude zou worden.

Vannacht lag ik wakker en dacht aan mijn buurman. Alles wat ons scheidde was een tweesteens muur. Ik stelde hem voor in het echtelijk bed, naast zijn vrouw. De laatste nacht samen. Hij lag wakker, net als ik. De bijna zestig jaar van hun huwelijk schoof als een stoptrein aan zijn geestesoog voorbij. Zijn oude hand voelde naast zich. Zijn vingers gleden door haar korte witte haar, over haar koude voorhoofd. Zijn vingertoppen tastten over haar gesloten oogleden, haar neus en koude lippen. Toen legde hij zijn hand op de buik die hun twee kinderen gedragen had. Met de rimpelige hand op de koude buik van zijn vrouw en zijn ogen naar het plafond, wachtte hij op de nieuwe dag.

Vannacht lag ik wakker en dacht aan mijn buurman. Het was doodstil in huis.

contract

Posted on January 23, 2012
Filed Under Uncategorized | Leave a Comment

Een mooie maandag, zojuist heb ik het contract voor mijn nieuwe roman ondertekend. Titel: De Ambidexter. Uitgever: De Bezige Bij. Datum van verschijnen: ergens in 2014.

Het belooft de eerste grote Nederlandse darwinistische roman te worden. Bestaat die al? Dan wordt het de tweede grote Nederlandse darwinistische roman.

messi

Posted on December 12, 2011
Filed Under Uncategorized | Leave a Comment

The sense of an ending van Julian Barnes gelezen. Barnes is als Messi: het oogt allemaal simpel. Hij zet je eerst op het verkeerde been, dan nog eens en nog eens om met een subtiele voetbeweging te scoren en de lezer amechtig van bewondering achter te laten.

pastiche

Posted on December 7, 2011
Filed Under Uncategorized | Leave a Comment

Vanuit Vlaanderen kwam het verzoek of ik een pastiche wilde schrijven. Verzoeken uit Vlaanderen zijn op de een of andere manier moeilijk te weigeren. Het resultaat is te vinden op http://vanboekenenmensen.blogspot.com/

De lezer mag raden welke schrijver ik pasticheer.

peppels

Posted on November 20, 2011
Filed Under Uncategorized | Leave a Comment

Vanuit mijn werkkamer kijk ik uit op drie populieren. Twee staan recht voor mijn huis. Het is een beetje een saai stel, dat al decennia aan de rand van het kanaal populier staat te zijn. Bij een westerstorm lijken ze voorover in het water te willen duiken. Hoewel ik een vriend heb die gek is op populieren, vind ik ze de droogstoppels onder de bomen. De takken zijn mager en permitteren zich weinig gekronkel. Van het geritsel van populierenbladeren wordt mijn geest onrustig. Alsof er onheil in de lucht zit.  

Dertig meter links van de twee staat nog een populier. Het rare is: van deze houd ik. Anders dan zijn leptosome buren groeit hij uitbundig in hoogte en breedte. Nu en dan landen zwermen spreeuwen in de boom, soms een vlucht grasparkieten. Tussen zijn wortels huizen bruine ratten. Zijn stam is niet door twee volwassen mannen te omarmen, zijn top torent boven de huizenblokken uit. Deze populier verheft in zijn eentje de hele soort.

Tot op een dag een mannetje van het stasdeel naar hem kwam kijken. Hij klopte wat op de machtige stam, mat de dikte, schudde zijn hoofd, stapte in zijn auto en reed weg. Een uur later was hij terug, met nog een mannetje van het stadsdeel. Ook die klopte op de stam, keek omhoog in de wirwar van takken en schudde eveneens zijn hoofd.

Ik was de hoofdschuddende mannetjes van het stadsdeel alweer vergeten, toen een paar dagen later een hoogwerker aan de overkant van de straat verscheen en zich achter de boom installeerde. Een man met een motorzaag begon her en der takken uit de populier te zagen. Het zagen deed pijn, maar ter troost bedacht ik me dat snoeien doet groeien. Komende zomer zou hij zijn blad nog weelderiger dragen. Gerustgesteld ging ik op weg naar mijn afspraak.

Twee uur later fietste ik langs het water terug. Op de stoep langs het kanaal tegenover mijn huis lagen grote boomstronken gestapeld, sommige meer dan anderhalve meter in doorsnee. Op de plek van de boom restte niets dan een sokkel. De grond eromheen kleurde licht van het zaagsel. Ik stopte bij de stronken, legde mijn hand op het hout. De jaarringen waren nog warm.

Vanuit mijn werkkamer kijk ik uit op twee populieren.

buienradar

Posted on September 12, 2011
Filed Under Uncategorized | Leave a Comment

Het is 15.26 uur en de regen striemt de ramen van mijn werkkamer. De buienradar belooft: Het is droog tot 16.30 uur! Dat uitroepteken doet me twijfelen aan mijn observatievermogen. Ik vernieuw de pagina van weeronline maar eens. Ja hoor, nu is het zelfs tot 16.45 uur droog. Weer dat uitroepteken. Op kantoor bij Buienrader is blijkbaar weinig ruimte voor twijfel. Werkte ik maar bij Buienradar. Ondertussen slaan fictieve druppels cirkels in het water voor mijn huis. Achter mijn bureau worstel ik met de werkelijkheid. Het goede nieuws is dat ik eindelijk weer wat geschreven heb.

pocket

Posted on May 31, 2011
Filed Under Uncategorized | Leave a Comment

Terwijl ik het hier steeds over Een goede zoon heb, gaat Op de helling  stoicijns door. De 2e druk van de pocketuitgave ligt in de boekhandel. Opnieuw 2000 exx. bovenop de 14.000 die sinds 2008 gedrukt zijn. Ik geloof dat uitgevers zoiets een steady seller noemen. Nog even de tanden op elkaar en het is een ever seller.

bob

Posted on May 26, 2011
Filed Under Uncategorized | Leave a Comment

Verdomme, weer een verjaardag vergeten. In februari die van mijn beste vriend, nu van de allergrootste singer/songwriter aller tijden. Bob Dylan al twee dagen 70! Wie zou ik zijn zonder Bob? Zonder zijn raadselachtige korte verhalen op muziek? Ik beluisterde net bij wijze van viering Diamonds and rust, Joan Baez’ ode aan Dylan.  Jaja, niets sentimenteels is mij vreemd. Bovendien ben ik tweede helft veertig. Laatst hoorde ik me zelfs zeggen: ‘Mijn vrouw houdt van tuinieren.’ Terug naar Bob. Dat-ie niet kan zingen maakt ‘m alleen maar groter. Ben benieuwd of de hemel in tweeen scheurt als hij ooit sterft. Wat god verhoede.

ede

Posted on May 20, 2011
Filed Under Uncategorized | 2 Comments

Gisteren een prettige avond in het Paard van Troje in Ede beleefd. Interview en discussie over Een goede zoon in intieme kring. Tijdens de borrel bleek ongeveer de helft van de aanwezigen ofwel uit ofwel nog steeds actief in de Pinstergemeente te zijn. Alsof ik in een hinderlaag was gelokt. Maar ik moet toegeven: aardige mensen, deze Pinksterlui. Veel opener dan in mijn prijs-de-heer jaren. Amen.

« go backkeep looking »
  • Over deze site

    Dit is de website van schrijver/journalist Boudewijn Smid.

  • Admin